متين ( 1375 - 1290 ) حسن بهنيا كه در شعر از تخلص متين استفاده مىكرد در سال 1290 هجرى شمسى در محلّهء سيّد احمديان اصفهان تولّد يافت . پدرش على زندگى متوسطى داشت و با عائله‌اى سنگين و در شركت زيگلر به‌عنوان منشى كار مىكرد . حسن بهنيا تحصيلات مقدمات را در زادگاهش تمام كرد امّا توفيق ادامه تحصيل نيافت خود مىگويد : « مختصرى در حدود توانائى و مقتضيات زمان در مدارس قديم و جديد تحصيل كرده ، ميزان معلوماتم را از سروده‌هايم مىتوان تشخيص داد . » بهنيا شوق آموختن را در نوجوانى رها نكرد و از هر فرصتى براى بالا بردن دانش خود استفاده مىكرد و احساس مىنمود چيزى در سينه‌اش مىشكفد و او را به زمزمه وامىدارد . اين همان قريحهء شاعرى بود . نخست به جلسات مذهبى گرايش يافت و به جرگهء مدّاحان پيوست امّا اين مجمع او را راضى نكرد به انجمن ادبى سروش راه يافت كه رياست آن را استاد محمّد باقر الفت داشت در اين انجمن بود كه با بزرگانى از شعر و ادب چون جلال الدّين همائى ، منعم و مسكين و محزون آشنا شد و از محضرشان بهره‌مند گرديد و با شاعرانى چون صغير و رجا و گلزار و گلشن و مسرور حسام دولت‌آبادى طرح دوستى ريخت آنگاه به انجمن‌هاى ادبى ميرزا عباس شيدا و كمال و ساير انجمن‌هاى ديگر راه يافت و بتدريج شعرش به شكوفائى رسيد و چهره‌اى شاخص گرديد .